annok ve minnok hikayeleri

Yazasım gelmedi işte şimdi de:) İnsanın hep yazası gelmez ki. Bazen de susası gelir. Ya vakit bulamadım, ya ruh halim yazmaya uygun değildi:) Bir de sıkıldım daha önce yazdıklarımdan... e o zaman biraz eleyip yeniden başlayayım yazmaya dedim:) 4. pardon pardon 5.bakıcımla mutluyum. 1 ay oldu.  1 ayı dolduran olmuştu ama henüz 1,5 ayı daha gören olmadı. İnş. bu görecek:D umutluyum. valla bana manyaklar denk geldi ! yoksa ben o kadar da manyak olamam degil mi???:P  neyse neyse Oglum büyüyor. Kocaman oldu hatta, meme emerkenki pozisyonunu baz alıyorum. Dogdugunda el kadardı, belimin sol tarafından sağ tarafına kadar boylu boyunca uzanırdı. Şimdi ise o sekilde sığamıyor, oturur gibi veya yüzüstü kucağımda yatarak meme emiyor. Meme artık portatif canım ! al götür markete:) Efe 23 aylık.  2 yaşını kutlayacagız Ocak'ta.  Ve artık bu emme mevzuunu da bitirmek lazım. Ama ne kadar zor oldugunu yaşayınca anlayacaksınız:) ha 1 yaştan önce memeyi keserken...

Ev alma komsu al demısler de neden demısler der dururdum…  her yemek pişirdiginde bi tabak da bize getirsin diye değilmiş demek ki.. çocuğuna bakıcı bulduğunda, kapıdan bacadan ordan burdan evi dinleyebilsin diye lazımmış konşuuu..  aa dostlar demedi demeyin:) Dün oğlumu ılk kez bakıcıyla yalnız bıraktım. İlk işim de 007 jamesiye bondiye olarak alt komsunun cep, ev vb tum irtibat bilgilerini almak, ona da kendiminkileri vermek oldu. Eee evdeki bakıcıya ya ulaşamazsam?? Ya birsey olursa?? Telefon rehberimde gereksiz yer tutan kapıcının telefonu tek basına yeterli olmayacaktı elbette!  Komsuya da sıkı sıkı tembıhledım. Anormal bır ses duyarsanız nolur benı arayın (anormalden kastım nedir ben de bilmiyorum. Bizim oğlan ztn 7/24 bağıran çağıran bır çocuk. Ancak kişnerse yada anırırsa mı anormal olur.. bilemedim) İnsan güvenemiyor kimseye kolay kolay...  Yada sadece kendime mi guvenıyorum ki? Hımm  olabilirrr. Benden başka kimse bakamaz oğluma gibi...

(12.07.2011) Homeoffice bir iş yapıyorum.  haftada bir kaç kez toplantı yada eğitim, seminer vs oldugunda evden dışarı cıkıyorum. Salonun bir köşesinde ofisleştirmeğe calıstıgım yemek masasının 1 m2'si artık yetmemeğe basladı bana zira. İçim sıkılmaya ve ev hanımı, bakıcı, iş kadını, anne vs  kişilik çatışmalarım beni mutsuz etmeye basladı:) üstelik tüm gün pijamalarıyla yaşayan bir insan (öküz mü demeliydim?) olarak, iş disiplinine girmek bir yana işten güçten, hayattan iyice soğumaya basladım.  Hayat sadece oğlumdan ibaret şu an ve ben mutsuz olursam ona hiçbir faydam olmuyor bunun da farkındayım. Dolayısıyla bir yandan da artık calısmak istiyorum. kendime gelmek ve biraz nefes almak için. En son oğlum 7 aylıkken ona bir bakıcı bulmaya karar vermiştim ve güvenilir birini de bulmuştum. 2 gun bizimle calıstıktan sonra bu işten vazgectigimi söylemiştim:=) cunkuu oğlum daha cok kucuktu bana göre.. Ona oyuncaklarıyla oynamayı öğr...

 (30.06.2011)                             Oğlum, boyu uzadıkça mutfak tezgahındaki herseye daha kolay ulaşmaya başladı. Hala tezgahın uzerini goremıyor ama ellerını uzatıp, tezgahta ne varsa aşagıya, bilhassa kafasına indiriyor (Onun ıcın bıcak vs tehlıkelı seylerı tezgahın ucuna bırakmamaya özen gösteriyoruz). Bir dönem bunu yaramazlık, haylazlık olarak degerlendırdım ve her defasında oğluma cok kızdım. Eşim de aynı sekilde. Oglumu bu konuda laf dinlemez ilan ettigimiz günlerden birgün, yere çömelmiş, yerdeki kırıntıları  toplarken (tipik bir anne hareketi); kafamı yukarı kaldırdım ve tezgahın ustundekı hiçbirşeyi gormedıgımı fark ettım. Sonra etrafıma baktım.. asagıda hayat cidden cok sıkıcı! Gördügüm tek sey yerdeki anlamsız örtü (ki halı diyoruz biz ona) ve kahverengi iç karartıcı mutfak dolapları! Böyle bir dünyada yaşamak iste...