annok ve minnok hikayeleri

Doğuma giderken İnsan hayatı boyunca hiç bu kadar hayal kurmamıştır.. Tam 9 ay 10 gün süren hayalperestliğin ardından artık bu hayallerin gerçekleşme zamanı gelmiştir nihayet. Ve hayatınızın sonuna kadar asla böyle bir dönem daha yaşamayacaksınız emin olun (eğer 2. bir cocuk yapmaya niyetlenmezseniz, benim gibi J ) Acaba Kime benzeyecek’ten de öte hayaller kurar anne bebeğiyle ilgili.. Bebeğini kucağına alacağını, sarılacağını, koklayacağını, öpeceğini düşünür durur.. doğum yaklaştıkça heyecanlanır J Ve bebeğini ilk kucağına aldığında, düşlediklerinin çok daha ötesine kavuştuğunu görecektir J annelik kutsal bir şeydir gerçekten ve daha o ilk saniyede bir ışık hüzmesiyle gösterir gerçekliğini J Onu kucağınıza aldığınızda hayatınız bir saniyede değişecektir ve –ben daha önce  ne için yaşıyormuşum?- diyeceksiniz. Eğer doğum sonrası depresyona filan girmezseniz:D ve… hayat artık bebeğinizden ibaret olacaktır. Daha önce veremediğiniz radikal kararları anne olduktan ...

İlk hamileliğimde mide bulantım sadece 1-2 hafta kadar sürmüştü. Et, sebze, meyve, süt, yoğurt, peynir istediğim kadar yiyebilmiştim. Günde 300-400ml süt içerdim sadece! Yediğim yoğurt, peynir de cabası.. 16.haftada öğrendim ki bir oğlum olacaktı J yüzüme de bir ışık gelmişti söylediklerine göre:P parıl parıl parlıyordum hahaha. Tabi son 1 ayda Bülent Ersoy’a benzememi saymazsanız (boy-pos açısından:))... (39+4) haftada  doğurdum oğlumu, normal doğumla (şimdilerde çok popüler ya normal-sezeryan doğum tartışması). 9 ay 7 gün demekti bu J ve ilk 8 ay sadece 12 kg almama rağmen, son 1 ayda 12 kg daha alarak bir rekora imza atmıştım:=) Vesselam kilolarımı vermek o kadar uzun ve zorlu bir süreçti ki. Oğlum 2 yaşına geldiğinde, diyetisyen eşliğinde kalan son 5 kg’ımı da vererek normale dönebilmiştim ancak. Oğlumu 27 ay emzirdim. Emzirdikçe de iştahım açılıyordu tabi, kilo veremiyordum. Neyse şu an (15+7) hamileyim yine J ve 7.haftadan beri inanılmaz bir şekilde kokuy...

İlkine göre çok çok daha rahat olduğunuz kesin ama sadece kafa olarak:) Zira kacıncı haftada oldugumu bile bilmiyorum şuan. Yoksa büyük çocuğunuzun üzerinizde zıplaması ve '-anne beni al!' yakarışlarını saymazsak:) Oğlum 2,5 yaşında ve bundan 1 ay öncesine kadar -Efe abi! diye böbürlenirken, şimdilerde hem ablamın 2 aylık kızı Ece'yi çok anlatmamızdan hem de doğacak kızım Cemre'den bahsetmemiz sonucu artık -Efe bebek! demeye basladı:) Önceden ayakları -büyüüük'tü şimdilerse ise -efenin ayakları minik, bebel dibi:D Hiç aldırış etmiyorum -ay öyle mi benim minik bebeğim:) diyorum:) hoşuna gidiyor. Napıyım? Elbet anlayacak bebekliğin kıskanılacak bir tarafı olmadığını:) dün bebeklerle cocukların farklarını anlattım, bebekleri dibe vurarak tabi hahah -Bebekler parka gidemezler annecim, yada birşey yemek istediklerinde söyleyemezler  ama senin gibi çocuklar söyleyebilir. bebekler yürüyemezler yada koşamazlar falan filan:) başarılı oldum mu? -ı ııhh! ...