annok ve minnok hikayeleri

Aylar süren hummalı bir çalışmanın sonunda www.lulutata.com yayında! Lulutata Çocuklu Aile Rehberi çocuklarla gidilebilecek her türlü mekandan; Hamilelik Süreci, Annelik ve Bebek Gelişimi, Çocuklarla Yaşama dair tüm konularda size yön verecek; içeriği sizlerin önerileriyle oluşturulan 'Uzman ve Anne' yazılarına kadar, ihtiyaç duyabileceğiniz tüm bilgilere ulaşabilmenizi hedefleyen bir kılavuzdur.

Ekofit ve Anne Bebek dergisinin ortak düzenlediği bir toplantıya katıldım, geçen haftalarda. Önce  Diyetisyen Gizem Şeber  çocuk beslenmesi ve çocuk beslenmesinde dikkat edilecek konulara değindi. Çağımızın vebası  OBEZİTE ’den bahsetti. Bildiğimin ötesinde yaygın olduğunu öğrendim ve inanamadım! Üzerine 1-2 gün önce çocuk doktorumuzun da obeziteye karşı önlem almak gerektiğine dair konuşması, tuz biber oldu! (Ek bilgi: her türlü meyve suyu (kandaki şekeri aniden yükselttiğinden) Efe ve Cemre için yasaklandı! Siz de cocuklarınıza içirmeyin! Meyvenin kendisini yesinler mümkünse) Obezite Nedir? Obezite günümüzde gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerin en önemli sağlık sorunları arasında yer almaktadır. Obezite genel olarak bedenin yağ kütlesinin yağsız kütleye oranının aşırı artması sonucu boy uzunluğuna göre vücut ağırlığının arzu edilen düzeyin üstüne çıkmasıdır.  Diyetisyen Gizem hanım, şekerli gıdaların çocuk beslenmesinde yer almasının sakınc...

Önceki yazı: Kardeş Şart ! Bir kardeş yapmak şu an bizlerin şartlari icin çok zor görünse de önce var olan düzeni şöyle değistirmek ve şunlara dikkat etmekte fayda var. Ben başıma gelenlerden tecrübeliyim, işinize yarar belki bu yazıklarım; -Öye bir sistem kurun ki bu çark siz olmadan da dönsün! Ne demek istediğimi okudukça anlayacaksınız.. -İlk çocuğunuza çok düşkünsünüz her şeyini ben yapayım, aman bensiz uyumaz, aman bensiz yemek yemez! Demeyin. Bundan vazgeçin. Bu altın kural! -ilk çocuğu babaya devredin yavaş yavaş... Babayla bütün gününü geçirebilecek duruma gelsin, babası ona her öğününü yedirebilsin (çok önemli), çişini-kakasını yaptırabilsin, altını temizleyebilsin..vs  -Mümkünse hamile kalmadan önce veya siz hamileyken, her haftasonu 1 kez babayla dışarı çıksınlar. Alışverişe, parka, tiyatroya, ekmek almaya.. -Babanın yanı sıra anane, babaanne, diğer akrabalardan kim varsa yakınınızda 1-2 saat de olsa orada tek kala...

Çoğumuzun kardeşi var. Öyle değil mi? Eskilerin yaşam tarzı daha müsaitmiş çok çocuklu olmaya. Zaman kötü değilmiş bu kadar ya da herkes kötülüklerden bu kadar haberdar değilmiş belki de?:)  Çocuklar akşamın körüne kadar dışarda oynasa bile, anneler aman nerede bu çocuk telaşına kapılmazmış. Abiler , ablalar anne-babalık ederlermiş tabi kendilerinden küçüklere. Kimsenin gözü ondan arkada kalmazmış bence. 'Oğlum Ayşe'yi görürsen söyle de eve gelsin' bir ç agrı atmak gibi bir şeymiş o donemde. 'Ayşeee annen seni çağırıyoo!’ da sesli mesaj :) Çalışan anne sayısı da azdı tabi, anneler birbirleriyle arkadaştan öte akraba gibi olurdu (hatırlıyorum). Mahalle aralarında, kaldırımlarda, varsa bahçede, bir bankın üzerinde oturulur; 'çay koydum komşu hadi gelin',  'börek açtım seninkinler sever' şeklinde bir o komşuyla bir bu komşuyla günler geçer, ‘hadi benim bey geliyor’ diyerekten sonlanırmış muhabbetler,şimdinin ‘hadi öptm bye’ı. Şimdi çoğu anne çalış...

Evet evet artik bir facebook sayfam da var, Efe'nin guncesi gibi daha cok. Komiklik yaptikca yaziyorum. Nasil minik bir dunyasi var bu cocuklarin, onlarin hayati bakis acilari o kadar saf ve her haliyle zaten komik ki.. Umarim yillarca kalir bu yazdiklarim. Ve belki ne teknolojik ilerlemeler olur da, benim bir blogum bile bizim eski ani defterleri kadar demode kalir:)

Babama yazmıstım, yıllar evvel. Bugün onsuz geçen 12. yıl. Nurlar içinde uyusun.. ... Hep gidişlerin vardı olağan heyecan vericiydi yine de cunku hep dönüşlerin de vardı geleceginden eminken beklemek güzeldi bir gün gec kalmıstın ya eve? gizli gizli aglamıstım babam nerde kaldı diye söyliyememiştim kimseye telaşlanmasınlar diye ne büyük mutluluktu gözyaslarım kurumadan kapıyı çalışın.. gereksiz bir hayıflanmaymıs benimkisi meger.. üniversitede okurken uzaklardaydım senden yine de ne zaman başım sıkıssa seni arardım nasıl cözerdin 480 km uzaktan herseyi hala anlamıs degilim.. uzaktık ama yine de güzeldi, cunku bigün mutlaka dönecektim ve sen beni bekliyor olacaktın içim rahattı.. ilk hastalandıgını duydugumda agladım ben de herkes gibi en kötüsü de ne düşünecegini bilemiyor olmanın yanısıra ölüm 'ün ihtimaler dahilinde olması sanırım.. beynimin türev-integrali almadıgını sanırdım sadece meger bunu hiç mi hiç almıyormus! zordu bu ilk şoku atlat...

Bu yazıyı 14.07.2011'de yazmısım. Bende durum aynı:)  yeni bir yazı yazmaya gerek yok:) Sadece artık salı pazarına cook uzak oturuyorum,  yakın otursam da 2 cocukla en son gideceğim yer bir 'pazar' sanırım-) Doğum kilosu dediğime de bakmayın:)  doğum yapalı 1,5 sene oldu ama adı öyle kaldı.. –aa yok siz balık etlisiniz! (derler bana genelde) -ay aslında ben cok zayıftım!! Ama dogum kilolarımı henüz  (?)  ve re  me dim!  Demekten dilimde tüy bitti. Ya salak mısın?  HE de geç. Nedir bu dogum kiloları masalı? Ben bir külkedisiydim aslında..  Gecenin bi yarısı böyle zayıf uzun boylu bi peri geldi , du sana şahane bi abiye vereyim de REYNA’ya git dilediğince dans et dedi ama gece 2:00’yi de geçirme!  (29 yasında oldugumdan bana 2'ye kadar izin var şekerim) Ee tabi trafik falan derken geçirdim saati.. Sabah bi uyandım bu haldeyim! Tam 2 beden büyümüşüm! …….desem, daha inandırıcı olur:D Neyse.....