annok ve minnok hikayeleri

Annelik zor değildi de bizler zorlaştırdık bence J   Memeyi bırakmak, uyutmak, uyutamamak, azıcık ağlatmak sorun değildi annelerimiz için; belki daha fazlası da sorun değildi.. bizler tuhaflaşmışız. Çok okumak da iyi mi ? Bazen iyi değil belki de, hayatı zorlaştırıyor. Şimdi ikinci bebeğime hamileğim. Ve ilk göz ağrım, oğlum 27 aylık oldu. Bunu ay olarak söylemek bile komik geliyor artık, diğeri 10 küsür haftalıkken karnımda J ‘Küsür’ diyorum çünkü inanın haftasını bile aklımda tutamıyorum bu sefer J Oğlumda ise dakikası dakikasına bilirdim kaçıncı hafta, kaçıncı saat, kaçıncı dakikada olduğumu J Yürürken bile dikkat ederdim, sanki çocuk düşecekti hızlı yürürsem hahaha. Yüzümde gülücükler açıyordu o zamanlarda. Sanki herkes bilmeliydi hamile olduğumu. Dünyada kaç hamile insan vardı ki benden başka zaten!? '-Sizde bugün bir güzellik var' diyen herkese '–ah hamileyim de!' diyordum hemen:D Daha ilk aylarda, bana göre kocaman bir karnım vardı artık ...

27 aydır her gece en az 4-5 kez memeye uyanıyordu oğlum.  Kendi uykusuzluğumdan ve gün içerisindeki saçmalamalarımdan, unutkanlıklarımdan, tahammülsüzlüklerimden.. vs tamamen vazgeçtim ama bu yaştaki bir çocuk artık deliksiz uyumalıydı! Uyku alışkanları konusunda uzman olan ve araştırmalar yapan nörolog bir abim: –2 yaşında çocuk! hala deliksiz uyumuyor mu? diye sorduğunda kafama dank etti. Ama dedim ya hep oğlumun  ‘en zor dönemiydi’  deyip erteledim memeyi bırakmayı. Bilmiyordum ki her gecen günün daha zor olacağını! :) 24 aylık olsun memeden keseceğim dedim. Böylece memesiz ve kesintisiz uyuyacaktı. 2 yaşına girdiği gün oğlum tamamen değişti ve sinir krizleri geçiren bir tip oldu! (2 yaşımıza ve 2 yaş sendromumuza girmiş olduk aynı gün. 2 mum değil 4 mum üflesek azdı..)   –Şu an meme filan bıraktıramam! çok zor bir dönemde ! dedim ve erteledim bu süreci. Aradan günler hatta aylar geçti J  her geçen gün hep bir şey çıktı J  Ta...

1977 Şubat: Anne ve babam evlenmişler. Yer: Kilis 1980 Nisan: Yaşasın bir ablam oldu! pardon ben daha doğmamışım:( 1982 Şubat : Doğdum! :) İyi  bi  halt yemiş annemler demek ki.. 1984 Temmuz: Bir erkek kardeşim oldu. Sırf oğlum ona benzesin diye doğdu sanırım:) 1989 Eylül: İlkokula başladım. Eğitim o zaman da şarttı. 2000 Eylül: Üniversiteyi kazandım. O dönemde milli piyangodan ikramiye kazanmak gibi bir şeydi. Çok kıymetliydi çok. Hem de 4 yıllık! v auuw:) 2004 Eylül: Üniversite hayatım bitti. P off ... Keşke hiç bitmeseydi dedim de ne oldu ( bknz . 2008 haziran) 2005 Kasım: İlk işime girdim! hayırlı olsun:) Borsacı olacaktım güya:) 2007 Ocak: İstanbul'a taşındım. Bu trafik de neyin nesi aa dostlar? 2008 Şubat:  Evlendiiim !  Gelinlik giymek ne müthiş bir şeydi. Bir daha giyemiyor muyuz? 2008 Haziran: Duramadım  master'a   başladım .. 2009 Nisan: Dünyalar tatlısı bir  bebişim   olacağını   öğrendim ! Üniversite tozu da yuttu m...

Hayatımda yaptığım en güzel şey seni doğurmakmış:) Etrafımdaki çoğu kişinin hep söylediği gibi 'ben anne olmak için doğmuşum' sanırım evet.  Her ne kadar yorgunluktan,uykusuzluktan artık sürünsem de, oğlumu 1 saniye dahi görmek bana herseyi unutturuyor.. 2 yaşına geldi benim minik kuzucum.  Görkemli bir doğum günü kutlamak isterdim aslında. Onu bilmem de benim hakkımdı:) 1 seneyi daha devirdik sırtımızdaki onca yükle. ee bir pastayı hakediyoruz anne baba olarak? şimşek mc Queen'li bir pastayı hem de! (neyse farketmez. yeter ki tatlı yiyelim beynimize kan gitsin). Vesselam ishaldi, zatürreydi, grip salgınıydı vs derken..  korktuk bizim oğlan hastalık kapacak diye. vazgectik birşey yapmaktan. Aile büyükleriyle bir yemek yeriz biter gider dedik.  Seneye Reyna'yı kapatıcam yeminlen:P  -kop koop koop!! ooohh yandan yandan!!  efe nerde? evde mi unuttuk ulen cocugu?!.. 2 sene gecti, artık erkek adam oluyor efe'cim.  Tamam ...

Yazasım gelmedi işte şimdi de:) İnsanın hep yazası gelmez ki. Bazen de susası gelir. Ya vakit bulamadım, ya ruh halim yazmaya uygun değildi:) Bir de sıkıldım daha önce yazdıklarımdan... e o zaman biraz eleyip yeniden başlayayım yazmaya dedim:) 4. pardon pardon 5.bakıcımla mutluyum. 1 ay oldu.  1 ayı dolduran olmuştu ama henüz 1,5 ayı daha gören olmadı. İnş. bu görecek:D umutluyum. valla bana manyaklar denk geldi ! yoksa ben o kadar da manyak olamam degil mi???:P  neyse neyse Oglum büyüyor. Kocaman oldu hatta, meme emerkenki pozisyonunu baz alıyorum. Dogdugunda el kadardı, belimin sol tarafından sağ tarafına kadar boylu boyunca uzanırdı. Şimdi ise o sekilde sığamıyor, oturur gibi veya yüzüstü kucağımda yatarak meme emiyor. Meme artık portatif canım ! al götür markete:) Efe 23 aylık.  2 yaşını kutlayacagız Ocak'ta.  Ve artık bu emme mevzuunu da bitirmek lazım. Ama ne kadar zor oldugunu yaşayınca anlayacaksınız:) ha 1 yaştan önce memeyi keserken...

Ev alma komsu al demısler de neden demısler der dururdum…  her yemek pişirdiginde bi tabak da bize getirsin diye değilmiş demek ki.. çocuğuna bakıcı bulduğunda, kapıdan bacadan ordan burdan evi dinleyebilsin diye lazımmış konşuuu..  aa dostlar demedi demeyin:) Dün oğlumu ılk kez bakıcıyla yalnız bıraktım. İlk işim de 007 jamesiye bondiye olarak alt komsunun cep, ev vb tum irtibat bilgilerini almak, ona da kendiminkileri vermek oldu. Eee evdeki bakıcıya ya ulaşamazsam?? Ya birsey olursa?? Telefon rehberimde gereksiz yer tutan kapıcının telefonu tek basına yeterli olmayacaktı elbette!  Komsuya da sıkı sıkı tembıhledım. Anormal bır ses duyarsanız nolur benı arayın (anormalden kastım nedir ben de bilmiyorum. Bizim oğlan ztn 7/24 bağıran çağıran bır çocuk. Ancak kişnerse yada anırırsa mı anormal olur.. bilemedim) İnsan güvenemiyor kimseye kolay kolay...  Yada sadece kendime mi guvenıyorum ki? Hımm  olabilirrr. Benden başka kimse bakamaz oğluma gibi...

(12.07.2011) Homeoffice bir iş yapıyorum.  haftada bir kaç kez toplantı yada eğitim, seminer vs oldugunda evden dışarı cıkıyorum. Salonun bir köşesinde ofisleştirmeğe calıstıgım yemek masasının 1 m2'si artık yetmemeğe basladı bana zira. İçim sıkılmaya ve ev hanımı, bakıcı, iş kadını, anne vs  kişilik çatışmalarım beni mutsuz etmeye basladı:) üstelik tüm gün pijamalarıyla yaşayan bir insan (öküz mü demeliydim?) olarak, iş disiplinine girmek bir yana işten güçten, hayattan iyice soğumaya basladım.  Hayat sadece oğlumdan ibaret şu an ve ben mutsuz olursam ona hiçbir faydam olmuyor bunun da farkındayım. Dolayısıyla bir yandan da artık calısmak istiyorum. kendime gelmek ve biraz nefes almak için. En son oğlum 7 aylıkken ona bir bakıcı bulmaya karar vermiştim ve güvenilir birini de bulmuştum. 2 gun bizimle calıstıktan sonra bu işten vazgectigimi söylemiştim:=) cunkuu oğlum daha cok kucuktu bana göre.. Ona oyuncaklarıyla oynamayı öğr...